WAVE 26

Nobyembre 28, 2007


To the remaining wave 26 members.
I will miss you so much guys.
Dadduy, Janice, Lito, Ghei, Jannete,
The Becky’s:
Jhun, Jhem, Daryl,Namar
Goodbye SiTEL. Goodbye PeoplePC Thank you for all the fun It’s nice working with all of you guys

Advertisements

HAlloweennn…………

Nobyembre 27, 2007

My very first heart break

Nobyembre 27, 2007


October 12 2007, Friday the Application for SiTEl start at 9:00 in ExcelAsia. I’ve past the Initial and behavioral interview. After the two interviews we have to go to ortigas, where SiTEL is located. We waited until 2:00 am of the next day for our final interview with the Operation Managers. At exactly 3:00 am I was interviewed by coach Nuke of PeoplePC one of the accounts in SiTEL. After that the interview He give me a piece of papers and he told me to read what is written there. When I read ir I was so shock and so happy. The note says: “Congratulations you have passed the final Interview”. When I had read that line I can’t explain the feeling that I felt during that time. I want to jump or cry because of the happiness that I feel inside if me. After that I process and completed my requirements so we could easily start. October 15 2007, Monday. This is my first day at work. We under go in Fundamental Skills (FS) for 9 days and OCP for 2 weeks. I really enjoy and start loving taking calls. During the OCP my greatest mistake happens. I accidentally punch in for attendance one of my wavemate or co-employee. Knowing that I just make a favor for other person. I just realize that its was a big mistake when I read the text of the owner of the ITKA and I know that she was late. It was an Honest mistake but still I admit that I did that and because of that we almost got terminated. Policy is a Policy. So instead of termination we just decided to have our Voluntary Resignation. It was really hard for me to write my resignation letter. I want to cry when I’m doing it. It is very hard for me to let go of that job because I really work hard just to get that job. And just FOR A CLICK OF THE MOUSE I LOST IT! I am very depressed and very sad every time that I remember what happened. So right now I’m just holding on to my FAITH. Although that my mistake I still believe that GOD has the PERFECT REASON why does it happened. HE has a BETTER plan for me. I know that its not just BETTER because HIS PLANS ARE PERFECT!

The Accident..

Nobyembre 15, 2007

Sabi bila ang pusa daw may Siyam na buhay..
ang masamang damo daw matagal mamatay..

Kaya naitanong ko lang..

Ganon sa ba aka sama?
Pusa ba ako?

Syempre hindi…

ang alam ko lang napakabuti ni God sa akin para bigyan ako ng napakaraming chance para mabuhay..

tommorow I will celebrate the 11th month of my second life..
hindi ko nga alam kung second ko pa itong matatawag eh..
pero masasabi kong another chance na ibinigay niya sa akin..

it all started after a great miracle that happened to me after that accedent..

isang gabi aroung 2:00 am in the morning.Medyo maulan at madulas ang kalsada may isang lalaki sa naglulunch break kasama ang mga ka officemate sa isa sa mga call centers in ortigas. patawid na sila ng Emerald Ave. para maghanap ng makakinan. habang nasa gitna sila ng kalsada masaya silang nagtatawanan ng hindi nila napansin ang isang rumaragasang sasakyan. sa sobrang gulat nila ay halos hindi na sila makaisip ng gagawin. sa kanilang apat ang lalaking ito ang nauuna. bilang rumaragasang sasakyan ang biglang dumaan sa harapan niya at talagang nahagip siya. nagsigawan at natulala ang lahat ng nakakita. At nag-eexpect ang lahat na makakakita sila ng isang taong duguan at nakahiga sa kalsada. “sa lakas ng tunog ng pagkakabundol tiyak na patay na ang taong iyon” wika nag isa sa mga nakasaksi.
Nabangga ako siguradong nabangga nga ako ngunit bakit wala akong madamang sakit sa pagkakabangga ko. ito ang mga tanong ng lalaki sa kanyang isipan habang damang dama niya ang paglampas at paghagod ng sasakyan sa kanyang katawan. pero isang himala ang nangyari. paglampas ng sasaKyan nagulat ang lahat ng makita nag lalaki na masiglang masigla paring nakatayo sa mismong pwesto kung saan dumaan nag nasabing sasakyan. Kung hindi siya nakaatras at hindi siya nahila ng kangyang kasaya tiyak na makikita siya ng mga tao na nakahiga na sa kalsada at tiyak na kinabukasan ay laman na siya ng mga pahayagan at ng balita. Dahil marahil sa pagkagulat at halohalong imusyon ay tila tumigil ang mundo ng lalaki. hindi siya makapaniwala sa mga naganap na pangyayari. ilang minuto siyang natahimik at ang kanyang mga kasama. bumaba ang may ari ng asakyan upang alamin ang lagay ng lalaki. kabadong kabado siya at bakas sa kanya ang labis na takot at pag-alala. Doon lamang siya bumalik sa katinuan. labis na nanginginig ang kanyang mga tuhod t nakaramdam siya ng kakaibang kaba dahil sas pangyayari. tila gusto niyang mapaluhod sa kalsada. Ngunit pinilit pa rin niynag tumayo ng tuwid. alang ala na nilapitan siya ng isang binata. ito ang driver at nagmamay-ari ng sasakyang muntik nang kumitil sa buhay niya. ngangatog ang boses ng lalaki. “Okey ka lang ba? anong masakit sayo? saan ka nahagip?” iyon ang mga sunod-sunod na mga tanong na ibinato ng mga kasama niya. “Halika dadalhin kita sa Hospital. Anong masakit sayo sabihin mo. halika na at isasakay ko na kayo. kailangan mong madala sa Hospital.” alalang alalang wika ng driver. “Okey lang ako!” matipid na sagot ng lalaki. “hindi ka okey halika na isama mo ang mga kaibigan mo at dadalhin na kita sa ospital. mahirap na.” pagpupumilit na wika ng driver. “ang sabi ko Okey lang ako! hindi mo ba ako narinig? eto ako buhay na buhay. hindi mo ba nakikita?!” pasigaw na sagot niya sa driver. Pero makapitong beses bang nagpumilit nag driver upang ihatid na siya sa Hospital ngunit hindi pa rin siya pumayag sa gusto nito. “sumama ka na para sigurado! ako na ang magpapaliwanag sa supervisor at sa Mentor natin.” Wika ni Manolito isa sa mga kasama niya. “Okey lang ako! pwede ba ang kulit mo ah!” matidas na wika ng lalaki na tila ay siya pa itong galit at ayaw magpatulong. “Oh sige ganinto na lang eto yung cell no. at phone no. ko. Kung meron kang maramdaman at kung may kailangan ka tawagan or i-text mo lang ako. tsaka eto kung plate number ng sasakyan ko. just text me huh kung ayam mo talagang magpadala sa ospital.” wika ng driver nang mukhang hindi na talaga niya mapiliit ang lalaki na magpaospital. pero hindi tinanggap ng lalaki ang iniabot na mga numiro kaya si Manolito na lang ang kumuha nito. “Wag kang mag-glala kapag may kakaiba kaming napansin ay ikaw ang una naming hahanapin” wika ni Manolito habang kinukuha nag nummber. “Sige magaantay ako ng tawag or text nyo. pano aalis na ako basata contact me anytime.” pamamaalam ng driver. pagkaalis ng driver ay lalong nainis ang lalak.i “tara na nga nakakabadtrip talaga!” yaya nito sa mga kasama.
Kina bukasan pagkauwi ng lalaki ay nabihis na ito ng pan tulog upang magpahinga na. laking gulat niya ng may makita siyanh isang maliit na pasa sa kangyang binti. totoo pa lang mga bangyari kanina. totoong nabangga ako. wika niya sa kanyang isipan…

She's Always a woman to me

Nobyembre 3, 2007

*******